İnsanın temel ihtiyacı nedir?
İş, aş, eğitim’den önce…
İnsan, kendini güvencede bilmek ister!

Güvencesi teminat altında olan insanın hareketleri farklı olur.
Güven duygusu esastır. İlkel ya da gelişmekte olan toplumlarda gözlemlediğimiz; bu güven duygusunun kişiye en başta ailesi veya bağlı olduğu kabilesi tarafından verildiğidir.

Bilmem hiç dikkatinizi çekti mi?

Güven duygusu, hayvanlar âleminde de çok büyük bir öneme sahiptir. Yırtıcı hayvanlara karşı kendilerini korumak isteyen sığırlar bir daire çizerek güvenliklerini sağlamaya çalışırlar. Demek ki

güven duygusu salt insancıl bir duygu olmaktan çıkarak canlılara has, yaşama özgü bir olgu olarak karşımıza çıkmaktadır.

Çağdaş batı toplumlarında kişi, öncelikli olarak devlet güvencesi altındadır!
Bu hep böyle değildi… Eskiden kişinin güvenliği – tıpkı günümüz Türkiye’sinde olduğu gibi ailesi, kabilesi veya aşireti tarafından sağlanırdı. Ve yine yaşayarak görüyoruz ki devletlerde ekonomik
sıkıntılara girdikçe aile, kabile veya aşiretin önemi gelişmiş ülkelerde de da artabiliyor.

Türkiye’nin esas meseleleri tartışılamaz, çözüm üretilemez hale getirilmiştir.

Bu kısır döngü kimler tarafından yaratılmıştır?
Sorumlusu kimdir?
Yanıtı basit; siyasetçiler!
Çözüm üretmesi gereken siyasetçiler.

Burada AKP’yi suçladığım kadar, şu an için TBMM’ inde temsil edilen CHP, MHP ve BDP’yi de suçluyorum. Açılım, maççılım hepsi hikâye…

Türkiye’de yaşayan insanların büyük çoğunluğu çağdaş yaşamın gereği olan özgür bireyselleşmeyi gerçekleştirememiş olmasından kaynaklanan sorunları yaşıyoruz ki, kul – köle zihniyeti iliklerimize kadar işlemiş durumdadır…

AKP’nin feodalizme verdiği destek…
AKP’nin cemaat, tarikat ve aşiret siyaseti…
Türk ulusunun genelde, kişinin özelde Kul ve köle olarak yaşamasını “güvence” altına almaktadır.

Türkiye uluslararası iktisadi toplumun bir üyesidir hem de öyle önemsiz, geri kalmış bir üyesi değil.

Türkiye dünya ekonomisinde söz sahibi bir konumdadır. Ancak AKP’nin, AB(D) eksenindeki siyaseti ve okyanus ötesindeki ağababalarının talimatı doğrultusunda hareket etmesi, Türk halkının pastadan pay almasını engelliyor. Peki, ama…
Madem dünya ekonomi çarkının önemli parçalarında biriyiz ki bu AKP iktidarından öncede böyleydi, halk olarak – birey olarak cebimiz neden delik geziyoruz?

Nerede bu para? AKP’nin özelleştirme adı altındaki yok pahasına satıp, savma furyası kimlere yaramıştır?

Halka yansımayan refah, kimin refahıdır? Ağaların, cemaatlerin, tarikatların ve tabii iktidar yandaşlarının! Özellikle güneydoğu Anadolu’da kamu işletmeleri zarar da etse elden çıkartılmamalı(ydı)…

IMKB’ da kazanılan milyar dolarlar yabancı “yatırımcıların” cebine gireceğine AKP’nin edebiyatına uygun fakir, fukara – garip, guraba’nın cebine girseydi daha iyi olmaz mıydı?

Olmazdı!

Olamazdı, çünkü feodalizm maalesef Türk siyasetinin vazgeçilmez bir parçası olarak karşımıza çıkmakta. Devlet, bireyin güvencesini sağlayamadığı için aile, kabile, cemaat, tarikat veya aşiret “müesseseleri” devreye girmek zorundadır. Ne yazık ki aşiret sistemi yok olmamakla beraber tarihimizin ve günümüzün en önemli sosyal yapılarından biridir. Özellikle güneydoğu Anadolu’da kimine göre aşiretler ulusumuzun en büyük toplumsal sorunu, kimine göre ise özellikle Kürt kültürünü hayata tutan en büyük etkendir.

Demokrasi, halkın daha doğrusu bireyin yönetime katılması demektir. Türkiye’de ki demokrasi anlayışı halkın yönetime katılmaması anlamında gerçekleşmektedir. Çünkü bireyin yerini aile, kabile veya aşiretler almaktadır. Birey yerine bu “müesseseler” karar verir.

Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ün bu “sosyal yapılaşmaya” karşı öngördüğü çare, toprak reformu ve köy enstitüleri idi. Ancak ömrü bu büyük projeyi hayata geçirmeye yetmedi.

Gerisi zaten hepimizin malumu…
Türkiye’de siyaset menfaat fabrikası gibi çalışmaya devam ettiği sürece…
İnsanlarımız aslında siyasetçilerin kendilerinin aynadaki yansıması olduğunu kavramadıkça…
AKP misali bozuk bir pusula değerindeki yöneticiler, yön vermeye çalıştıkları sürece…
İnsana güvencesini devletin vermesini daha çok bekleriz.