3 yaşındaydım…

Amcam Amerikan filosunu protesto edenler arasında…

Aradan 41 yıl geçti…

Bugün…

Yalnızca bir insanım…

Bir insan olarak yanılabilirim, yanlış yolda olabileceğim gibi her şeyi de bilemem;

Yardan değilim ki her şeyi bileyim!

Ancak bildiğim bir şey var ki onu da haykırmadan, avazım çıktığı kadar haykırmadan – kınamadan geçmeyeceğim!!!

Bu mudur, Atanın vatanı emanet ettiği gençlik gerçekten bu mudur?

Eğer buysa yazıklar olsun size.

İster sağ, ister sol görüşlü ol…

İster yüreğinin en derin kıvrımlarında yaratanın varlığını his et…

İki dünyada birbirinden farklı, beş parmağın beşi bir mi?

Etle – tırnak, gece ve gündüz…

Ama hepsi bir bütün, biri diğeri olmadan olamaz.

Ulusal varlığımıza inanıyorsan, benim kadar özgürlüğüne ve bağımsızlığına düşkünsen…

Vatan, millet uluslararası sermayeye peşkeş çekilirken…

Kendisini ekonomist olarak tanımlayan ama elinde buna dair bir diploması olmayan tarafından aldatılırsın. Tersi düz edenler yanıltır, ruhun dahi duymaz!?

Nasıl olur?

Nasıl genç yüreğin bu kadar sahtekârlığa, adaletsizliğe ve eşitsizliğe isyan etmez?

Şehit suçlu (!?), utangaç ve masum, sesiz ve kendince gururlu…

Yatıyor huzurlu al bayrak altında. Kanını vatanı için, senim, benim onun için akıttı. Ardından gözyaşı dökenler sesiz çığlıkları ile baş başa…

Onu şehit edenler el üstünde ve sen sessiz(!?)

Çanakkale ve 68’lilerin ruhuna Fatiha

İsyan etmiyor mu o genç yüreğin?