Tilki kümese girdi!

Tavuklar gıdaklayarak dört bir yana can havliyle kaçışıyorlar. Tilki yakaladığı tavuğu parçalıyor! Kimisinin kandını koparıyor, kimisinin bir hamlede kafasını uçuruyor. Kanın o kendine özgü sıcaklığı ve kokusu, içindeki vahşi içgüdüyü perçinleyerek tilkiyi azdırdıkça azdırıyor. Gözünü kan bürümüş, o artık öldürmek için öldürüyor!

Zavallı kümes sahibi ne yapsın?

Bir kümes dolusu tavuk telef oluyorken…
Sevgili tavuklarının tüyleri, gökten kar yağarcasına dökülürken…
O, çaresizlik ve kararsızlık içersinde kıvranıyor!
Tilki yerli mi, başka bir diyardan gelme mi; kümes sahibini hiç ama hiç ilgilendirmiyor!
O, telef olan tavuklarının ardından gözyaşı döküyor. Çaresiz(!?) ve kararsız izlemekle yetiniyor…
İnsanı, insan yapan ruh…
Vatanı, vatan yapan uğruna akıtılan kan ve oracıkta Mevlâ’ma teslim edilen ruh…
Ve ruh, kan gibi toprağa işler!
Atatürk ve arkadaşlarının kanıda, ruhu da bu toprağa işledi!
Tıpkı, binlerce – on binlerce vatan evladının kanını ve ruhunu özümsediği gibi…
Toprak, can gibi, namus gibi kararsızlık kaldırmaz.
Bu toprakların özüne, ruhuna kim tecavüz ediyor?
Bizlere yakışır mı?
Ne zamandan beri namusumuza, özümüze ve ruhumuza göz dikenlere karşı tepkisiz kalmaya başladık?